از آبسه مقعدی تا فیستول

یكی از عوارض شایع آبسه های اطراف مقعد فیستول است كه به علت سر باز كردن فیستول داخل ركتوم یا به سطح پوست ایجاد می شود كه شایع ترین علت آن خروج چرك و ترشح خونابه ای از محل خروج فیستول و یا همراه با دفع است وبیمار اظهار می دارد ترشح چرك و خون و موكوس دارد.

گاهی فیستول با هیدرانیت ساپوراتیو و یا سینوس پیلونیدال اشتباه می شود و گاهی فیستول ثانویه به كانسر ركتوم یا همراه با بیماری های التهابی روده مثل كرون می باشد.

فیستول آنال به چند گروه تقسیم می شود (به لحاظ آناتومیك)

1- فیستول اینتراسفنكتریك:فیستول های اینتراسفنكتریك از بین عضله اسفنكتر، داخلی رد می شود شیوع این نوع فیستول 70-55 درصد است و تقریبا شایع ترین فیستول است.

2- ترانس اسفنكتریك:فیستول ترانس اسفنكتریك از بین هر دو عضله اسفنكتر داخلی و خارجی قبل از رسیدن به پوست عبور می كند و بیشترین تخریب فونكسیون عضلات اسفنكتر و بی اختیاری درجه ای این فیستول ها اتفاق می افتد. شیوع این گروه از فیستول ها حدود 25-20 درصد است. گاهی این فیستول ها به ناحیه سوپرالواتورهم كشیده می شوند كه نباید به ركتوم درناژ شوند.

یكی از عوارض شایع آبسه های اطراف مقعد فیستول است كه به علت سر باز كردن فیستول داخل ركتوم یا به سطح پوست ایجاد می شود كه شایع ترین علت آن خروج چرك و ترشح خونابه ای از محل خروج فیستول و یا همراه با دفع است وبیمار اظهار می دارد ترشح چرك و خون و موكوس دارد.

گاهی فیستول با هیدرانیت ساپوراتیو و یا سینوس پیلونیدال اشتباه می شود و گاهی فیستول ثانویه به كانسر ركتوم یا همراه با بیماری های التهابی روده مثل كرون می باشد.

فیستول آنال به چند گروه تقسیم می شود (به لحاظ آناتومیك)

1- فیستول اینتراسفنكتریك:فیستول های اینتراسفنكتریك از بین عضله اسفنكتر، داخلی رد می شود شیوع این نوع فیستول 70-55 درصد است و تقریبا شایع ترین فیستول است.

2- ترانس اسفنكتریك:فیستول ترانس اسفنكتریك از بین هر دو عضله اسفنكتر داخلی و خارجی قبل از رسیدن به پوست عبور می كند و بیشترین تخریب فونكسیون عضلات اسفنكتر و بی اختیاری درجه ای این فیستول ها اتفاق می افتد. شیوع این گروه از فیستول ها حدود 25-20 درصد است. گاهی این فیستول ها به ناحیه سوپرالواتورهم كشیده می شوند كه نباید به ركتوم درناژ شوند.

3- سوپرا اسفنكتریك:شیوع حدود 20 درصد دارد كه از یك مسیر اینتراسفنكتریك شروع و به بالای لواتور در حوزه ایسكیوركتال می رسد و نحوه درناژ مشكل تری دارد.

4- اكسترااسفنكتریك:فیستول اكسترااسفنكتریك كه یك خروجی روی پوست خارج از اسفنكترها و داخلی آن بالای لواتور به ركتورم می رسد غالبا به دنبال تروما- جسم خارجی و یا دستكاری های جراحی یا التهاب های لگن و یا بیماری های التهابی روده پیش می آید شیوعی حدود 3-2 درصد دارد.

5- ساب موكوزال:فیستول ساب موكوس در واقع چسبیدن سطح مخاطی تراكت فیشر با مسیر كوتاه و ساده ترین حالت فیستول است.

و بر اساس قرارگیری Orifice داخلی نسبت به عضله لواتورآنی به سه گروه high، mid و low تقسیم بندی می شوند كه فیستول های بالا با هیپوطولانی مشكل ترین فیستول ها به لحاظ درمان قرار می گیرند.

پارامترهای كلینیكی درمان

جهت حدس محل سوراخ داخلی فیستول و طول فیستول روش های گوناگونی موجوداست. یكی از آنها استفاده از قانون گودسال است. روش دیگر استفاده از فیستولوگرافی و تزریق ماده حاجب داخل تراكت فیستول می باشد استفاده از MRT، كنتراست نیز از آخرین روش های بررسی است.

قانون گودسال

اگر در وضعیت لیتوتومی خطی فرضی از توبروزیته های ایسكیوم و وسط آنوس بگذارانیم سوراخ خروجی فیستول اگر در موقعیت قدامی این خط قرار گیرد سوراخ داخلی با یك خط شعاعی مستقیم به ركتوم وارد می شود و اگر در موقعیت خلفی این خط باشد معمولا (نه همیشه) سوراخ داخلی با یك مسیر منحنی به خط وسط پشت منتهی می شود.

یك استثناء در این قانون است و آن موقعی است كه سوراخ رویی پوست در قدام با فاصله بیش از cm3 از آنوس قرار گیرند مسیر باز به صورت منحنی و به خلف متمایل می شود. این قانون یك نوع كمك به جراح در پیدا كردن مسیر فیستول در عمل است اما به تنهایی كافی نیست. چرا كه در فسیتول های نعل اسبی یا چندشاخه نمی تواند جوابگو باشد...